Dzisiaj 22 listopada w Uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata po Mszy wieczornej uczestniczyliśmy a Adoracji Najświętszego Sakramentu połączonej z wysłuchaniem Psalmów, które prowadziły nas różnymi miejscami, z którymi stykał się Chrystus Król Wszechświata. Do każdego Psalmu wprowadzały nas Panie Lektorki Świeckie, który Bóg zapłać wielkie za tę pomoc. /Poniżej znajdziemy nagranie z komentarzami, ale bez psalmów, które nie nagrały się zbyt dobrze,, gdyż nie były połączone z nagłośnieniem kościoła./ Bóg zapłać panu Mariuszowi Lis za inicjatywę i przygotowanie nagłośnienia i psalmów. Po komentarzach mogliśmy usłyszeć śpiewane psalmy i w ten sposób kontemplować Pana. Na koniec ks. Marcin odmówił Litanie do Chrystusa Króla Wszechświata i błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem zakończyło nasze uwielbienie i kontemplacje. Bóg zapłać sporej liczbie wiernych, którzy uczestniczyli w tym wydarzeniu.
Czuwanie w uroczystość Chrystusa Króla
Wstęp –
Stajemy dziś przed tajemnicą Chrystusa Króla, ale nie po to, by podziwiać królewski przepych, bogactwo czy ziemską władzę.
Pragniemy spojrzeć na Jezusa przez obrazy, które odsłaniają kolejne tajemnice Jego królowania. Zobaczymy uwielbionego Chrystusa Króla, któremu Ojciec dał panowanie na wieki. Spotkamy Maryję, Matkę Króla, zasiądziemy przy uczcie Chrystusa Króla, gdzie pod postacią chleba i wina daje nam samego siebie. Wejdziemy do Ogrodu Oliwnego, by uczestniczyć w modlitwie Króla. Następnie zatrzymamy się przy komnacie Chrystusa Króla, ciemnicy, gdzie związany i opuszczony oczekuje na swój wyrok. Wyruszymy także na drogę Chrystusa Króla, prowadzącą przez cierpienie ku Golgocie. Wreszcie spojrzymy na Jego królewskie insygnia: koronę cierniową, gwoździe i krzyż.
Niech rozważanie tych tajemnic pomoże nam odkryć, że królowanie Chrystusa nie dokonuje się ponad nami, lecz pośród nas i dla nas, a Jego królestwo budowane jest nie siłą, lecz miłością.
Psalm 146
Komentarz do Psalmu 21
Psalm 21 jest królewskim hymnem dziękczynnym. Tradycja chrześcijańska odczytuje go mesjańsko, widząc w nim zapowiedź Chrystusa Króla, który otrzymuje od Ojca władzę, życie i chwałę.
Świat podziwia władców, którzy potrafią podporządkować sobie innych. Chrystus Król czyni coś odwrotnego: tak kocha człowieka, że oddaje za niego własne życie. Dlatego Jego królowanie nie budzi lęku, ale nadzieję. Największym dowodem Jego mocy nie jest to, że może wszystko, lecz że nawet będąc wszechmogącym, wybiera miłość aż do końca. To właśnie taki Król jest godny, by Mu zawierzyć swoje życie.
Psalm 21
Komentarz do Psalmu 28
Psalm 28 jest przede wszystkim modlitwą człowieka, który woła do Boga o ratunek i doświadcza Jego wysłuchania. W perspektywie maryjnej można zobaczyć w nim drogę Matki Najświętszej: pełne ufności zawierzenie Bogu oraz uczestnictwo w misji swojego Syna, Króla Wszechświata. Od zwiastowania aż po Golgotę opierała się nie na własnych planach, lecz na Bożej obietnicy. Dlatego Kościół widzi w Niej wzór ufności dla wszystkich uczniów Chrystusa.
„Pan moją mocą i tarczą! Moje serce zaufało Mu”.
To słowa o Maryi pod krzyżem. Gdy wszystko zdawało się przegrane, Ona nie utraciła wiary. Jej wielkość nie polegała na wiedzy, lecz na zawierzeniu. Im bardziej patrzymy na Matkę, tym wyraźniej dostrzegamy Króla.
Psalm 28
Komentarz do Psalmu 23
Psalm 23 jest jednym z najgłębszych tekstów eucharystycznych Starego Testamentu. Choć rozpoczyna się obrazem pasterza, jego kulminacją jest uczta przygotowana przez Boga. W świetle Nowego Testamentu możemy zobaczyć w niej zapowiedź Ostatniej Wieczerzy, Eucharystii i wiecznej uczty w Królestwie Bożym.
„Pan jest moim pasterzem, niczego mi nie braknie”.
Na każdej Mszy Świętej Chrystus spełnia obietnicę psalmu: sam przygotowuje stół, sam podaje pokarm i sam staje się pokarmem. Największym cudem Eucharystii nie jest to, że człowiek przychodzi do Boga, ale że Król Wszechświata zaprasza człowieka do swojego stołu i mówi: „Bierzcie i jedzcie”. To właśnie tam pasterz staje się gospodarzem uczty, a uczta staje się zapowiedzią nieba.
Psalm 23
Komentarz do Psalmu 27
Psalm 27 jest psalmem niezwykłego napięcia: głęboka modlitwa człowieka osaczonego przez lęk, nieprzyjaciół i cierpienie, jak modlitwa Jezusa w Ogrodzie Oliwnym.
W Ogrójcu Chrystus nie przestaje być Królem. Psalm staje się jakby wewnętrzną modlitwą Jezusa: choć drży Jego ludzkie serce, wie, że Ojciec jest Jego światłem. Tu Jezus nie szuka ratunku za wszelką cenę. Szuka przede wszystkim woli Ojca. Całe Jego życie było nieustannym przebywaniem w „domu Ojca”, czyli w doskonałej jedności z Nim. Nawet gdy zbliża się męka, nie traci tego najważniejszego pragnienia.
Psalm 27 pokazuje, że odwaga nie oznacza braku lęku. Odwaga oznacza trwanie przy Ojcu nawet wtedy, gdy serce drży.
Psalm 27
Komentarz do Psalmu 49
Psalm 49 jest medytacją nad złudzeniem ludzkiej potęgi. Psalmista przypomina, że bogactwo, wpływy i ziemska władza nie są w stanie ocalić człowieka przed śmiercią. W świetle Męki Pańskiej psalm ten nabiera niezwykle przejmującego znaczenia, szczególnie gdy spojrzymy na Jezusa Króla uwięzionego w ciemnicy po pojmaniu i przed procesem. Otoczony przez strażników, odrzucony przez przywódców religijnych, opuszczony przez większość uczniów, doświadcza niedoli, o której mówi psalm. W ciemnicy spotykają się dwa królestwa. Królestwo ludzi przekonanych o własnej sile i Królestwo Boga objawione w pokorze. Ci, którzy sądzą Jezusa, myślą, że mają nad Nim władzę. Tymczasem to Oni podlegają prawu śmierci. Jezus, choć związany, jest jedynym prawdziwie wolnym Królem.
Psalm 49
Komentarz do Psalmu 25
Psalm 25 jest modlitwą człowieka, który idzie przez doświadczenie cierpienia, opuszczenia i walki, a mimo to nie przestaje ufać Bogu. Czytany w świetle Męki Pańskiej staje się niemal modlitwą Chrystusa podczas Drogi Krzyżowej.
Chrystus Król nie zdobywa swojego tronu przez wejście do pałacu, ale przez wejście na Golgotę. Jego tronem staje się krzyż, a drogą do królowania jest droga całkowitego zawierzenia Ojcu. Dlatego Psalm 25 można nazwać pieśnią serca Jezusa idącego Drogą Krzyżową: serca zranionego, ale niepokonanego; obciążonego, ale całkowicie oddanego w ręce Ojca.
Psalm 25
Komentarz do Psalmu 61
Psalm 61 jest modlitwą człowieka szukającego schronienia u Boga pośród ucisku. W świetle Męki Pańskiej można go odczytać jako modlitwę Chrystusa Króla, który przez cierpienie objawia prawdziwy sens swojego panowania.
Ironią oprawców było uczynienie z cierni znaku szyderstwa. Jednak w Bożej logice szyderstwo staje się objawieniem prawdy. Korona cierniowa jest bowiem znakiem Króla, który bierze na siebie skutki grzechu człowieka. Ciernie pojawiły się po grzechu Adama. Chrystus nosi je na swojej głowie, ponieważ przyjmuje na siebie ciężar upadłej ludzkości.
Dlatego drugim wielkim insygnium Króla są gwoździe.
Gwoździe miały odebrać Mu wolność, a stały się znakiem Jego największej wolności: dobrowolnego oddania życia za świat.
Psalm 61
Komentarz do Psalmu 27
Psalm 72 jest jednym z najpiękniejszych psalmów mesjańskich. Opisuje idealnego Króla, który przynosi sprawiedliwość, pokój, broni ubogich i wybawia uciśnionych. W pełni spełnia się on w Chrystusie. Jednak Ewangelia objawia coś zaskakującego: ten Król obejmuje swoje panowanie nie na złotym tronie, lecz na tronie Krzyża.
Krzyż nie jest drogą do tronu. Krzyż jest tronem. To na nim Chrystus wydaje swoje królewskie wyroki: przebaczenie zamiast zemsty, miłosierdzie zamiast potępienia, życie zamiast śmierci.
Psalm 72
Zakończenie p. Beata Łysiak
Przeszliśmy dziś drogę za Chrystusem Królem. Od chwały obiecanej przez Ojca aż po chwałę ukrytą w krzyżu. Zobaczyliśmy Króla uwielbionego, Króla karmiącego swój lud, Króla modlącego się, cierpiącego, odrzuconego i skazanego. Odkryliśmy, że Jego pałacem stał się Wieczernik, Ogrójec, ciemnica i Golgota.
Świat uczy nas, że królem jest ten, kto posiada władzę nad innymi. Chrystus pokazuje, że prawdziwym Królem jest ten, kto potrafi oddać siebie dla innych. Dlatego Jego korona została upleciona z cierni, dłonie przebite gwoźdźmi, a tron wykonany z drewna krzyża.
Stojąc pod krzyżem Chrystusa Króla, prośmy, aby Jego królowanie obejmowało coraz bardziej nasze myśli, decyzje, rodziny i wspólnotę. Niech Jego Ewangelia stanie się prawem naszego życia, Jego Eucharystia pokarmem naszej drogi, a Jego krzyż źródłem naszej nadziei.