Tajemnica Mszy świętej

odkryć niezgłębione

28 marca 2018

Msza Święta jest sercem życia chrześcijańskiego, najwyższym dobrem, które przewyższa wszystkie dary, dlatego trzeba ciągle na nowo odkrywać i poznawać ten największy skarb.

 

OBRZĘDY WSTĘPNE

 

Na wejście celebransa wszyscy wstają. Kapłan sprawuje Najświętszą Ofiarę in persona Christi, to znaczy w imieniu czy zastępstwie Chrystusa i w swoistym sakramentalnym utożsamieniu się z Prawdziwym i Wiecznym Kapłanem, dlatego wstajemy na znak szacunku i czci dla samego Chrystusa.

Po przybyciu do prezbiterium kapłan oddaje cześć ołtarzowi przez  pokłon, przez ucałowanie i przez okadzenie. Po śpiewie na wejście kapłan, stojąc na miejscu przewodniczenia, razem z całym zgromadzeniem wykonuje znak krzyża. Znak krzyża jest najstarszą modlitwą i egzorcyzmem zarazem. Znak krzyża łączymy z wyznaniem Trójjedynego Boga – Ojca, Syna i Ducha Świętego. Jest on przypomnieniem chrztu.

Kapłan następnie pozdrawia lud. W słowach: Pan z wami streszcza się jak gdyby cała Msza Święta, że oto Chrystus Pan, nasz umiłowany Bóg i Zbawiciel jest z nami, jest przy nas.

Na pozdrowienie kapłana lud odpowiada słowami – również zaczerpniętymi z Biblii –  I z duchem twoim. Jest to wyraz wiary w obecność Chrystusa w osobie celebransa. Przez ducha rozumie się tu Ducha Świętego działającego w kapłanie. Kapłan będzie sprawował Najświętszą Ofiarę mocą Ducha Świętego.

Następnie kapłan wzywa do aktu pokuty. Akt pokuty ma być pojednaniem nie tylko z Bogiem, ale i z braćmi. Jak długo człowiek trwa z uporem w swoich grzechach, wrogości wobec bliźniego, tak długo nie ma prawa składać Bogu ofiary.  Taka ofiara nie tylko nie będzie Bogu miła, ale Pan Bóg jej w ogóle nie przyjmie. Akt pokuty przygotowuje nas i usposabia do godnego słuchania słowa Bożego i składania najświętszej Ofiary.

Po akcie pokuty kapłan prosi Boga o przebaczenie: Niech się zmiłuje nad nami Bóg wszechmogący... . Jest to prośba o przebaczenie, a nie rozgrzeszenie. Msza Święta nie zastępuje sakramentu pokuty, który zawsze jest konieczny dla odpuszczenia grzechów ciężkich.

Następnie rozpoczyna się aklamacja Panie, zmiłuj się nad nami. Jest to śpiew, w którym wierni oddają cześć Panu i błagają o Jego miłosierdzie. Dalszym ciągiem i rozwinięciem aklamacji Kyrie, eleison jest hymn GloriaChwała na wysokości Bogu. Chwała to starochrześcijański i czcigodny hymn, w którym Kościół zgromadzony w Duchu Świętym uwielbia oraz błaga Boga Ojca i Jego Syna z Duchem Świętym.

Po hymnie następuje modlitwa zwana kolektą. Najpierw kapłan wzywa do modlitwy słowami: Módlmy się. Następuje potem chwila ciszy. Jest to cisza na osobistą modlitwę. Czas na sformułowanie swoich próśb. Ta chwila milczenia jest także po to, aby uświadomić sobie, że stoimy w obliczu Boga.Stąd nazwa modlitwy – kolekta – jest zbiorem cichych modlitw wszystkich wiernych.

Kapłan podczas kolekty ma ręce uniesione ku górze. Jest to gest kapłana, który w imieniu Kościoła zanosi modlitwę do Boga.

Modlitwa zaniesiona przez kapłana domaga się odpowiedzi od ludu. Wszyscy odpowiadają: Amen. Lud, przyłączając się do modlitwy przez aklamację Amen,uznaje modlitwę za swoją.

 

LITURGIA  SŁOWA

 

Po obrzędach wstępnych następuje liturgia słowa. Chrystus jest obecny w swoim słowie. Gdy w kościele czyta się Pismo Święte, wówczas On sam mówi.

W niedziele i uroczystości przewidziana jest lektura trzech czytań biblijnych. Pierwsze czytanie jest zaczerpnięte zwykle ze Starego Testamentu. Po pierwszym czytaniu następuje psalm responsoryjny. Jest to pewnego rodzaju klucz do otwarcia serca. Psalm jest także medytacją nad słowem Bożym. Pomaga nam przyswoić usłyszane słowo.

Drugie czytanie wzięte jest z Nowego Testamentu.

Po drugim czytaniu następuje Alleluja. Jest to śpiew na powitanie Ewangelii. To okrzyk uwielbienia dla nadchodzącego Chrystusa.

Czytanie Ewangelii stanowi szczyt liturgii słowa. Na znak szacunku wobec Chrystusa, który do nas mówi, słuchamy Ewangelii na stojąco.

Na zakończenie Ewangelii, na wezwanie: Oto słowo Pańskie – odpowiadamy: Chwała Tobie Chryste. Odzywamy się wprost do Chrystusa jako do obecnego. Oddajemy chwałę Jezusowi za Jego Słowa do nas skierowane. Następnie kapłan, całując Ewangelię, wypowiada po cichu modlitwę: Niech słowa Ewangelii zgładzą nasze grzechy. Słowa Ewangelii mają taką wielką moc, gładzą grzechy.

Homilia, będąca częścią liturgii, jestwyjaśnieniem jakiegoś aspektu czytań Pisma Świętego.Pomaga nam usłyszeć, czego Bóg od nas pragnie tu i teraz.

W niedziele i podczas uroczystości składamy wyznanie wiary. Wyznając wiarę podczas Mszy Świętej, odnawiamy nasze przyrzeczenia chrzcielne, pogłębiamy swoją wiarę mocą wiary całego Kościoła i Ducha Świętego. Wyznanie wiary streszcza w sobie całe dzieje objawienia się Boga ludziom – od stworzenia świata, poprzez Wcielenie, zesłanie Ducha Świętego, misterium Kościoła – do życia wiecznego.

Liturgię słowa Bożego kończy modlitwa powszechna. W modlitwie powszechnej, czyli w modlitwie wiernych, lud, odpowiadając w wierze na przyjęte słowo Boże oraz spełniając swój urząd kapłański, modli się za wszystkich ludzi.

 

LITURGIA EUCHARYSTYCZNA

 

Po modlitwie wiernych rozpoczyna się przygotowanie darów. Przynosi się do ołtarza dary, które staną się Ciałem i Krwią Chrystusa.  Dary chleba i wina – pokarm i napój, nieodzowne w życiu człowieka – symbolizują całe jego życie, co więcej –  symbolizują całe stworzenie.

Podczas przygotowania darów chodzi o to, by razem z chlebem i winem złożyć swój darduchowy. Mogę dać Bogu moją wolę współpracy z Nim. Mój trud i cierpienia. To, co mnie tak dużo kosztuje.

Kropla wody dodana do kielicha z winem jest obrazem złączenia dwóch natur w Chrystusie – boskiej i ludzkiej. Może też być znakiem naszego oddania się Chrystusowi i zjednoczenia naszego daru z Jego Ofiarą.

Podczas przygotowania darów widzimy, jak z boku ołtarza kapłan obmywa ręce. Umycie rąk to symbol oczyszczenia od grzechu i znak niegodności, ponieważ ręce są znakiem działania człowieka.

Na obrzęd przygotowania darów siadamy i włączamy się w śpiew.

Dlaczego zbiera się tacę podczas Mszy Świętej? Dar symbolizuje ofiarodawcę, jego pracę, trud, jest bowiem cząstką jego wysiłku, jego pracy. Taca jest przeznaczona na cele kultu i cele charytatywne.

Po przygotowaniu darów kapłan wzywa wiernych: Módlcie się, aby moją i waszą Ofiarę przyjął Bóg, Ojciec wszechmogący. Sformułowanie moją Ofiarę oznacza ofiarę Chrystusa, bo kapłan Go reprezentuje – waszą

ofiarę oznacza ofiarę Kościoła. Lud odpowiada, w jakiej intencji składana jest ta ofiara – na chwałę Bogu, pożytek nasz i Kościoła, mówiąc: Niech Pan przyjmie Ofiarę z rąk twoich na cześć i chwałę swojego imienia, a także na pożytek nasz i całego Kościoła świętego. W liturgii dokonuje się uwielbienie Boga oraz uświęcenie człowieka.

Następnie kapłan odmawia modlitwę nad darami. Odwołując się do sprawowanej Tajemnicy lub celebrowanego święta, poleca w tej modlitwie Bogu dary wspólnoty liturgicznej i prosi, by Bóg zechciał je przyjąć i przemienić w Ofiarę Chrystusa i Kościoła.

Lud odpowiada Amen. Wyraża w ten sposób zgodność własnych intencji z treścią zanoszonej do Boga modlitwy.

Po przygotowaniu darów na ołtarzu rozpoczyna się Modlitwa eucharystyczna. Można powiedzieć, że jest to samo serce Mszy Świętej – uobecnia ofiarę Chrystusa i Kościoła. Początek Modlitwy eucharystycznej nazywa się prefacją. Zaczyna się ona dialogiem: Pan z wami, a kończy aklamacją: Święty, Święty, Święty.

W prefacji Kościół składa dziękczynienie Ojcu przez Chrystusa, w Duchu Świętym za wszystkie Jego dzieła: stworzenie, odkupienie i uświęcenie. Cała wspólnota włącza się wówczas w tę nieustanną pieśń chwały, którą Kościół w niebie, 559 aniołowie i wszyscy święci śpiewają trzykroć świętemu Bogu.

Śpiewając z wiarą i czcią: Święty, Święty, Święty... Błogosławiony, który idzie... Hosanna na wysokości,przypominamy sobie, że przed Najświętszym Bogiem musimy stanąć w pokorze i adoracji.

Po hymnie Święty, na słowa epiklezy, klękamy. Człowiek, klękając przed Bogiem, wyraża uznanie dla wielkości i niezmierzoności Boga, uznaje swoją małość. Postawa klęcząca powinna być pełna czci.

Po śpiewie Święty, Święty kapłan wyciąga ręce nad darami chleba i wina i  wypowiada słowa: Uświęć te dary mocą Twojego Ducha, aby stały się dla nas Ciałem i Krwią naszego Pana Jezusa Chrystusa (II Modlitwa eucharystyczna). Jestto epikleza - prośba skierowana do Ojca, aby zesłał Dar Ducha Świętego, by chleb i wino stały się Ciałem i Krwią Jezusa Chrystusa.

Po epiklezie kapłan opowiada o Ostatniej Wieczerzy: On to, gdy dobrowolnie wydał się na mękę... Opowiadanie to doprowadza do słów konsekracji i przeistoczenia: Bierzcie i jedzcie z tego wszyscy; to jest bowiem Ciało moje, które za was będzie wydane – po czym milknie i ukazuje wiernym świętą Hostię. Następnie bierze kielich i mówi: Bierzcie i pijcie z niego wszyscy; to jest bowiem kielich krwi mojej nowego i wiecznego przymierza, która za was i za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów. To czyńcie na moją pamiątkę. Ukazuje kielich ludowi.

Prośba o Ducha Świętego została wysłuchana, On przeistoczył dary, stały się rzeczywiście Ciałem i Krwią Chrystusa.

Słowa konsekracji wskazują na ofiarę Chrystusa, mówią  bowiem o wydanym Ciele i wylanej Krwi. Msza Święta jest świętą Ofiarą – ofiarą Odkupienia, ofiarą Nowego Przymierza, jest pamiątką ofiary Chrystusa.

Msza Święta nie jest powtarzaniem ofiary Chrystusa, nie jest też tylko wspomnieniem tej ofiary – jest prawdziwą ofiarą, lecz dokonującą się teraz w inny, bezkrwawy, sakramentalny sposób. Męka, śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa są uobecnione we Mszy Świętej. Jest to uobecnienie bezkrwawe – uobecnienie, które polega na sakramentalnym odtworzeniu Ofiary Krzyża.

Uczestnicząc we Mszy Świętej, składamy Bogu w swoim imieniu i w imieniu całego świata Ciało i  Krew Jezusa – najdoskonalszy dar, najdoskonalszą ofiarę. Taką powinniśmy mieć świadomość w czasie Mszy Świętej.

Słowa konsekracji – To czyńcie na moją pamiątkę – są słowami ustanowienia sakramentu Eucharystii oraz kapłaństwa, wskazują na Eucharystię jako pamiątkę.

 Msza Święta jest żywą pamiątką – upamiętnia największe wydarzenie z życia Jezusa, aktualizuje je. Wspominamy i zarazem przeżywamy to, co stało się na Golgocie, ale również to, co stało się w poranek Wielkanocny, w dzień Wniebowstąpienia i Zesłania Ducha Świętego. Wspominamy wszystkie wydarzenia z życia naszego Mistrza, począwszy od Betlejem, aż po zapowiedziane przez niego powtórne przyjście.

Po konsekracji kapłan podnosi świętą Hostię i kielich z Krwią Chrystusa, aby wierni mogli je adorować. Do dziś wielu uczestników Mszy Świętej pochyla głowy, wcale nie patrząc na święte postacie, w ten sposób postępuje sprzecznie z istotnym sensem tego obrzędu. Jeśli się coś pokazuje, to właśnie w tym celu, by to widzieć, oglądać, wpatrywać się.

Po podniesieniu kapłan wypowiada słowa: Oto wielka tajemnica wiary – ta aklamacja jest także wezwaniem do wiary. Im więcej w nas wiary i miłości, tym skuteczniejsza będzie Eucharystia w naszym życiu.

Wierni odpowiadają aklamacją: Głosimy śmierć Twoją, Panie Jezu, wyznajemy Twoje zmartwychwstanie i oczekujemy Twego przyjścia w chwale. Jest to publiczne potwierdzenie wiary.

Następnie kapłan modli się: Wspominając śmierć i zmartwychwstanie Twojego Syna, ofiarujemy Tobie, Boże, Chleb życia i Kielich zbawienia… (II Modlitwa eucharystyczna). Te słowa nazywają się w języku liturgicznym anamnezą (anamneza – z gr. anámnesis przypomnienie, wspomnienie). Chodzi tu o szczególne wspomnienie – wspomnienie uobecniające. Chrystus umarł na krzyżu i zmartwychwstał tylko raz. Ponieważ jednak zmartwychwstały Chrystus nie podlega czasowi, Jego zbawcze dzieła stają się obecne, dostępne tu i teraz. Ich zbawcza moc ogrania tych, którzy je teraz wspominają. 

Anamneza łączy się ze złożeniem ofiary. Wspominając (...)ofiarujemy Tobie, Boże, Chleb życia i Kielich zbawienia i dziękujemy, że nas wybrałeś, abyśmy stali przed Tobą i Tobie służyli. W czasie konsekracji i tuż po niej jest moment kulminacyjny składania Bogu ofiary – Jego jedynego Syna.

Następnie kapłan wyciąga ramiona w górę i zanosi do Boga prośby: za Kościół pielgrzymujący na ziemi, za Kościół cierpiący w czyśćcu oraz za uczestniczących w liturgii.

Pierwsza prośba – o jedność: Pokornie błagamy, aby Duch Święty zjednoczył nas wszystkich, przyjmujących Ciało i Krew Chrystusa. Jest to wołanie skierowane do Ojca, by nikt z nas nie zamknął się w samotności, by Bóg nas zjednoczył.

Kolejna prośba: Pamiętaj, Boże, o Twoim Kościele na całej ziemi. Spraw, aby lud Twój wzrastał w miłości…. Prosimy o to, co jest w życiu najważniejsze – o rozwój miłości.

Kapłan modli się dalej: Spraw, aby lud Twój wzrastał w miłości razem z naszym Papieżem N., naszym Biskupem N. oraz całym duchowieństwem. Zanosimy modlitwy za papieża, biskupa, kapłanów i diakonów.

Ofiara eucharystyczna jest także składana za wiernych zmarłych. W modlitwach wstawienniczych na końcu prosimy także za siebie, uciekając się do wstawiennictwa świętych. (....) daj nam udział w życiu wiecznym z Najświętszą Bogurodzicą Dziewicą Maryją, ze św. Józefem, Jej oblubieńcem, ze świętymi Apostołami, (ze świętym N.) i wszystkimi Świętymi, którzy w ciągu wieków podobali się Tobie, abyśmy z nimi wychwalali Ciebie przez Twojego Syna, Jezusa Chrystusa.

Modlitwa eucharystyczna kończy się zawsze takim samym uwielbieniem Boga: Przez Chrystusa, z Chrystusem i w Chrystusie, Tobie, Boże, Ojcze wszechmogący, w jedności Ducha Świętego, wszelka cześć i chwała, przez wszystkie wieki wieków. Jest to uroczysta doksologia (gr. doksa - chwała, szacunek, wielkość).

Słowom doksologii towarzyszy gest podniesienia pateny i kielicha z konsekrowanymi postaciami – gest przedstawienia Bogu Ojcu daru Jego Syna i Kościoła – Ciała i Krwi Pańskiej.

Na zakończenie doksologii wypowiadamy Amen. Mówimy tak wszystkiemu, co oznacza Modlitwa eucharystyczna. Wypowiedziane z wiarą Amen ma wielką moc.

Po doksologii rozpoczynają się obrzędy Komunii świętej. Przygotowanie do spotkania z Panem Jezusem w Komunii świętej rozpoczynamy od wspólnego odmówienia modlitwy Ojcze nasz. Ta modlitwa mówi bardzo wiele o postawie z jaką powinniśmy zbliżyć się do stołu, gdzie otrzymamy Eucharystię. Chodzi o postawę jaką ma dziecko wobec Ojca, a więc mamy się zbliżać do Boga ze szczerą prostotą, synowską 2828 ufnością, radosną pewnością, pokorną śmiałością i pewnością bycia kochanym.

Ojcze nasz kończy się słowami:  ale nas zbaw ode złego. Nie mówi się tutaj Amen, ponieważ modlitwa ta jest rozwinięta w następnych słowach kapłana: Wybaw nas, Panie, od zła wszelkiego i obdarz nasze czasy pokojem. Wspomóż nas w swoim miłosierdziu, abyśmy zawsze wolni od grzechu i bezpieczni od wszelkiego zamętu, pełni nadziei oczekiwali przyjścia naszego Zbawiciela, Jezusa Chrystusa.

Ta modlitwa nazwana jest embolizmem (z gr. dołączenie, wstawka, załączenie). Jest to prośba o uwolnienie całej wspólnoty wiernych od mocy zła. Następuje obrzęd pokoju, w którym Kościół prosi o pokój i jedność. Nie jest to pokój ludzki, ale pokój Boży, którego świat dać nie może. Pokój jest darem Boga. Znakiem przekazania pokoju jest ukłon w stronę najbliżej stojących uczestników Mszy świętej lub podanie im ręki. Ten gest wykonuje się w milczeniu lub wypowiada słowa: Pokój z tobą – albo: Pokój Pański niech zawsze będzie z tobą, na co przyjmujący odpowiada: Amen. To, co dokonujemy na zewnątrz, powinno dokonywać się w sumieniu. Gest ten ma wartość tylko wtedy, gdy jest wyrazem naszego wnętrza. Przebaczeniem i chęcią pojednania musimy objąć wszystkich, którym jesteśmy to winni.

Po przekazaniu znaku pokoju kapłan łamie Chleb eucharystyczny, aby nakarmić wierny lud.Łamanie chleba jest znakiem wspólnoty – wszyscy, którzy spożywają jeden chleb Chrystusa, wchodzą we wspólnotę z Nim i tworzą w Nim jedno CiałoPor. 1 Kor 10, 16-17..

Kapłan przy łamaniu chleba eucharystycznego przed Komunią świętą wpuszcza mały kawałek hostii do kielicha na znak zjednoczenia Ciała i Krwi Pańskiej w dziele zbawienia. Na tę symbolikę wskazują słowa, które kapłan wówczas po cichu wymawia: Ciało i Krew Pana naszego Jezusa Chrystusa, które łączymy i będziemy przyjmować, niech nam pomogą osiągnąć życie wieczne.

W czasie obrzędu łamania chleba eucharystycznego lud śpiewa lub recytuje inwokację: Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami. Modlitwa ta jest skierowana do Chrystusa umęczonego. To On usuwa grzechy świata przez swoją śmierć na Krzyżu, przez swoją ofiarę, tę samą ofiarę – teraz bezkrwawą, której jesteśmy świadkami.

Po śpiewie Baranku Boży celebrans  ukazuje Hostię i posługując się słowami św. Jana Chrzciciela, wskazuje wiernym Chrystusa:Oto Baranek Boży, który gładzi grzechy świata – i zaprasza wiernych na ucztę: Błogosławieni, którzy zostali wezwani na Jego ucztę. Jesteśmy szczęśliwi – błogosławieni, jeżeli uczestniczymy w uczcie Komunii oraz gdy będziemy uczestniczyli w uczcie Baranka w niebie.

Mówiąc – a będzie uzdrowiona dusza moja – wyrażamy wiarę w moc  uzdrawiającą Eucharystii, która leczy nie tylko duszę, ale także i ciało.

Kapłan, udzielając Komunii świętej, wypowiada słowa: Ciało Chrystusa – oto teraz, w tej chwili, oto tutaj, dla ciebie przychodzi Bóg. A my mówimy: Amen – tak, ja w to wierzę i swoim życiem zatwierdzę, że moje słowa nie zostały wypowiedziane na próżno.

Po rozdaniu Komunii św., zależnie od okoliczności, kapłan i wierni przez pewien czas modlą się w ciszy. Jeśli okaże się to stosowne, całe zgromadzenie może też wykonać psalm lub inną pieśń pochwalną albo hymn.

Do dziękczynienia po Komunii św. gorąco zachęcają dokumenty Kościoła oraz święci.   Co robić po przyjęciu Komunii św.? Zaraz po przyjęciu Komunii świętej nie mówmy nic, a w skupieniu słuchajmy, co Jezus Chrystus mówić będzie do nas w chwili tak drogiej i idźmy za wezwaniem łaski, następnie wzbudzajmy akty uwielbienia, podziwu i miłości, ofiarujmy uwielbienie Maryi, aniołów, świętych na dopełnienie naszych niegodnych hołdów. Prośmy dalej z prostotą i ufnością, przedstawiając Mu nasze nędze i braki, potrzeby naszych bliźnich. Jest to chwila, w której można o wszystko prosić i wszystko otrzymać. Potem możemy ofiarować siebie samych, poświęcając Mu wszystko, co mamy i czym jesteśmy, aby nami kierował według swojej woli. Wreszcie czyńmy odpowiednie postanowienia, które powinny być owocami Komunii świętej.

Na zakończenie (...) całego obrzędu Komunii świętej kapłan wypowiada modlitwę, w której prosi o owoce celebrowanego misterium. Przez aklamację – Amen –   lud uznaje modlitwę za swoją.

Kto chce przyjmować Chrystusa w Komunii eucharystycznej, musi być w stanie łaski. Jeśli ktoś ma świadomość, że popełnił grzech śmiertelny, nie powinien przystępować do Eucharystii bez otrzymania uprzednio rozgrzeszenia w sakramencie pokuty.

Niestety, zdarzają się wielkie grzechy świętokradztwa – przyjęcia Komunii świętej w stanie grzechu śmiertelnego. Przyjęcie Jezusa w stanie grzechu ciężkiego jest bardzo ciężkim grzechem – grzechem świętokradztwa.

Przystępujący do Najświętszej Eucharystii powinien przynajmniej na godzinę przed przyjęciem Komunii świętej powstrzymać się od jakiegokolwiek pokarmu i napoju, z wyjątkiem tylko wody i lekarstwa.

Wielkie są łaski, jakie daje Komunia św. Pierwszym owocem jest pogłębienie więzi z Jezusem. Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim (J 6, 56). Eucharystia to sakrament miłości – celem jej jest powiększenie w nas miłości Boga i ludzi. Komunia chroni nas przed grzechem ciężkim i gładzi grzechy lekkie, jest przedsmakiem wiecznego szczęścia.Eucharystia buduje Kościół, wspólnotę.

 

OBRZĘDY ZAKOŃCZENIA

 

Do obrzędów zakończenia należą: krótkie ogłoszenia, jeśli są konieczne; kapłańskie pozdrowienie i błogosławieństwo, odesłanie ludu przez diakona lub kapłana, aby każdy wrócił do swoich dobrych czynów, wielbiąc i błogosławiąc Boga.

Po błogosławieństwie kapłan mówi: Idźcie w pokoju Chrystusa. Rozsyła wiernych: Idźcie... Wychodzimy z kościoła nie jak byle kto, ale jako posłani, obdarzeni godnością misji. Mamy nieść ludziom Chrystusa.

Trzeba jeszcze w tym miejscu powiedzieć o dziękczynieniu po Mszy Świętej. Papież Pius XII zalecił: Jest bowiem bardzo odpowiednie, aby po przyjęciu eucharystycznego daru skupili się w zjednoczeniu z Boskim Mistrzem, po przyjacielsku z Nim rozmawiali.

 

Opracowano na podstawie konferencji o.  Adama Hrabi.

 

Pozostałe aktualności


Rozważania o życiu

» więcej

Powinniśmy tak korzystać z obecności Boga, jak korzystamy z oddychania.

Jan Maria Vianney

Ciekawostki o parafii

Poznaj obecne i historyczne fakty


Parafia pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Wejherowie

ul. Rybacka 22
84-200 Wejherowo
+48 735 009 424; +48 58 672 11 44


Numer konta:
83 1160 2202 0000 0000 5400 1635
Ładowanie…
Używamy plików cookies Ta witryna korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Prywatności i plików Cookies .
Korzystanie z niniejszej witryny internetowej bez zmiany ustawień jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików Cookies. Zrozumiałem i akceptuję.
158 0.14191913604736