Rzecz o adwencie

Charakterystyka okresu

27 listopada 2018

 

ADWENT W NASZEJ PARAFII - ZAPOZNAJ SIĘ Z PLANEM.

 

Łacińskie słowo adventus jest tłumaczeniem greckiego epifaneia i parusia. W starożytnym Rzymie terminem tym oznaczano oczekiwanie na przyjazd dygnitarza państwowego po objęciu urzędu. W języku religijnym adventus znaczyło coroczne przychodzenie bóstwa do świątyni. Chrześcijaństwo przejęło ten termin, nazywając nim czas przygotowania na przyjście Chrystusa. To przyjście można rozumieć dwojako. Po pierwsze: w wymiarze historycznym, kiedy to wspominamy Jego Wcielenie przed dwoma tysiącami lat. Po drugie: w wymiarze eschatologicznym, kiedy mówimy o przygotowaniu na powtórne Jego przyjście. Podział ów widoczny jest w liturgii czasu Adwentu, choć występuje on w odwrotnej kolejności. W pierwszej części (trwającej od początku Adwentu, czyli od niedzieli następującej po Niedzieli Chrystusa Króla do 16 grudnia), zarówno w tekstach modlitw, jak i tekstach biblijnych, dominuje temat oczekiwania na powtórne przyjścia Jezusa Chrystusa na końcu czasów. Druga część (trwająca od 17 grudnia do I Nieszporów Bożego Narodzenia) skupia uwagę na narodzinach Jezusa. Podział Adwentu podkreślają nam także (i to bardzo wyraźnie) pieśni na ten czas. Niestety ich właściwy dobór w naszych kościołach pozostawia wiele do życzenia…

Pierwsza historyczna wzmianka o specjalnym czasie przygotowującym do obchodów tajemnicy Wcielenia i Objawienia Pańskiego pochodzi z IV wieku i to z liturgii wcale nie rzymskiej, lecz galijskiej. Od tego czasu Adwent przechodził różne etapy: był ponad sześciotygodniowym czasem, w którym poszczono trzy razy w tygodniu, później próbowano upodobnić go do Wielkiego Postu, rozciągając na okres czterdziestu dni (w niektórych zakonach rozpoczynał się on 30 października lub nawet 14 lub 24 września). Dopiero od V wieku, w związku z upowszechnieniem się daty Bożego Narodzenia (na 25 grudnia), stał się Adwent okresem przygotowania do tej właśnie uroczystości. Dodatkowo bardzo duży akcent kładziono wtedy na przygotowanie do powtórnego przyjścia Chrystusa. W związku z tym Adwent przybrał formę pokuty. Stąd fioletowy kolor szat liturgicznych, jak i brak hymnu Chwała na wysokości Bogu, co przejęła później także liturgia rzymska.

W dniu dzisiejszym postrzeganie Adwentu ma charakter radosnego oczekiwania. I to w podwójnym znaczeniu: czekamy zarówno na obchody uroczystości narodzenia Jezusa Chrystusa, jak i na Jego powtórne przyjście. I tak na przykład Chwała opuszcza się nie z tego samego powodu co w Wielkim Poście, ale dlatego, aby anielski hymn w noc Bożego Narodzenia był zaśpiewany jakby na nowo. Kościół w ten sposób chce wyrazić swoją radość ze spotkania z Chrystusem w tajemnicy Jego narodzenia. W tym miejscu należałoby zastanowić się nad zasadnością wykonywania tego śpiewu podczas Mszy roratnich… A fioletowy kolor szat liturgicznych, - czyż nie przypomina koloru nieba przed wschodem słońca? Nie ma też żadnych przeciwwskazań, aby ołtarze przyozdabiać kwiatami.

W okresie Adwentu nasze myśli często zwracają się ku tej, która przyjęła odwieczne Słowo do swojego łona i otoczyła Je matczyną opieką. Ku czci Maryi w Adwencie sprawuje się tzw. Msze roratnie („roraty” – słowo pochodzące od pierwszego słowa łacińskiej pieśni adwentowej Rorate caeli – Zroście niebiosa). Msze te sprawuje się (w szatach koloru białego) zazwyczaj w porannych godzinach, by w ten sposób podkreślić gotowość na spotkanie z mogącym przyjść w każdej chwili Panem. Mszy takiej towarzyszą piękne zwyczaje. Choćby taki jak zapalanie w pobliżu ołtarza świecy zwanej roratką, symbolizującej Najświętszą Maryję Pannę jako Jutrzenkę przed przyjściem Słońca – Jezusa Chrystusa. Dodajmy jeszcze, że w ostatniej fazie Adwentu (od 17 do 24 grudnia), zachowując tradycyjny charakter Mszy wotywnej o Matce Bożej oraz biały kolor szat, używa się formularzy przewidzianych na te dni w Mszale, ponieważ mają one wyraźnie charakter maryjny.

Gdy chodzi o inne zwyczaje, coraz częściej w naszych kościołach pojawiają się wieńce adwentowe. Umieszczanie tego zielonego kręgu z czterema świecami swoje źródło ma w Kościele protestanckim. Symbolika elementów tej dekoracji wskazuje na światło (świece), nadzieję i życie (zieleń), nieskończonego Boga (okrąg). Zapalanie co niedzielę kolejnej świecy wskazuje na przemijanie czasu i zbliżające się spotkanie z przychodzącym Chrystusem.

Trwając w tym niezwykłym czasie przygotowań, warto zagłębić się w treści, które podaje nam w tych dniach Kościół. Przede wszystkim w teksty liturgiczne – zarówno w czytania biblijne, jak i w modlitwy mszalne. Niech przebogaty świat symboli obecnych w Adwencie pomoże również nam odkryć znaczenie tych treści i przygotowuje nas do przeżywania ciszy Bożonarodzeniowej nocy. Tak niewiele trzeba, aby te adwentowe przesłania zostały zagłuszone przez czysto komercyjny wymiar przygotowań do świąt. Niech nam w tym pomoże modlitwa Bożonarodzeniowa pochodząca z liturgii syryjskiej:

 

Chrystus, promieniujący punkt chwały,

wyobrażenie niewidzialnego Ojca, naszego Boga,

nuncjusz wiekuistego planu,

książę pokoju,

ojciec przyszłych pokoleń…

Przez nas stał się podobny do niewolnika,

stając się ciałem w łonie Dziewicy Maryi,

bez ludzkiej interwencji;

dla nas położony w żłobie,

owinięty w pieluszki,

oddali Mu cześć pasterze,

i wychwalały moce anielskie, śpiewając:

Chwała Bogu na wysokościach,

a ludziom pokój na ziemi.

Panie, uczyń nas godnymi

obchodzenia i zakończenia w pokoju święta,

które sławi pojawienie się Twego światła,

bez niepotrzebnych słów, działając sprawiedliwie,

uciekając od namiętności i wznosząc ducha ponad ziemskie dobra.

Pobłogosław Twój Kościół,

który od dawna kształtowałeś,

by zjednoczyć go z sobą i Twoim rodzonym Synem.

Przyjdź z pomocą swym wiernym pasterzom,

kapłanom i uczonym w Piśmie.

Pobłogosław swe sługi,

które liczą na Twoje miłosierdzie;

chrześcijańskie dusze, chorych,

tych, którzy są wzburzeni na duchu

i tych, którzy poprosili nas, byśmy się za nich modlili.

Miej miłosierdzie w swej nieskończonej łaskawości

i spraw, byśmy byli godni przyszłych, nieskończonych dóbr.

Świętujemy Twoje chwalebne narodzenie z Ojcem,

który Cię posłał dla naszego odkupienia,

z ożywiającym Duchem,

teraz i zawsze i na wieki wieków. Amen.

 

BIBLIOGRAFIA:

 

Sorboni S., Adwent, przeżywanie i świętowanie chrześcijańskiej nadziei, Kraków 2001

Burzawa S., Adwent, Kraków 1994

Nadolski B., Liturgika, t.II, Pallottinum, Poznań 1991

Kongregacja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, Dyrektorium o pobożności ludowej i liturgii, Pallottinum 2003

Kownacki J. (red.) Kalendarz liturgiczny Archidiecezji Gdańskiej, Gdańsk 2003

Pozostałe aktualności


Rozważania o życiu

» więcej

Miłość, spełniając się, zawsze odradza. Miłość to odrodzenie.

Wasilij Rozanow

Ciekawostki o parafii

Poznaj obecne i historyczne fakty


Parafia pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Wejherowie

ul. Rybacka 22
84-200 Wejherowo
+48 735 009 424; +48 58 672 11 44


Numer konta:
83 1160 2202 0000 0000 5400 1635
Ładowanie…
Używamy plików cookies Ta witryna korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Prywatności i plików Cookies .
Korzystanie z niniejszej witryny internetowej bez zmiany ustawień jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików Cookies. Zrozumiałem i akceptuję.
157 0.14448595046997